καλό ταξίδι Νικόλα μου!

δεν ξέρω, δεν έχω ακριβώς καθορίσει αν και κατά πόσο κάθε απότομος θάνατος κάποιου φίλου, κάποιου που ήξερες χρόνια σε σφαλιαρίζει πώς, πόσο, τί σου προκαλεί, τί παύση, τί σιωπή, τί σκέψεις...πάντως σίγουρα δεν είσαι όπως πριν...
είναι αυτό το πράγμα, η ανυπαρξία, ασύλληπτο...δεν μπορείς να συλλάβεις, να συνειδητοποιήσεις πως γίνεται κάποιος που ήξερες και αγαπούσες να μην υπάρχει, να μη ζει πια, να μην τον συναντάς πια στα μέρη που τον συναντούσες...
αφορμή για αυτή τη μίνι περίεργη διάθεσή μου έχει η είδηση του ξαφνικού θανάτου του φίλου μου Νίκου...44 χρονών, από οξύ έμφραγμα στο σπίτι του...πιλότος στην Ολυμπιακή, 2μέτρα και 2 εκατοστά ύψος, πολύ όμορφο και καλό παιδί, τέλεια οικογένεια, 11 χρονών παιδί, και όλα σε μια στιγμή έκαναν ένα τσαααφ από τα μάτια του... πέθανε στο σπίτι του, λίγα λεπτά αφότου είχαν φτάσει οι γιατροί του ΕΚΑΒ...ίσως και καλύτερα έτσι...
από το Σάββατο το πρωί που το έμαθα, δεν μπορώ παρά να τον φέρνω συνέχεια στη σκέψη μου...ο Νίκος...το καλό, ψηλό και όμορφο παλικάρι του σχολείου, με το κάμπριο από τα 18...είχε χάσει τον πατέρα του από νωρίς και η μαμά του έκανε όλες τις χάρες...δυστυχώς εκείνη ζει ακόμη...πόσο ειρωνικό ακούγεται αυτό...να λες "δυστυχώς" που ζει...
θυμάμαι το Νικόλα πολύ ζωντανά, τα βιντέακια του εγκεφάλου είναι πολύ ζωντανά και καθαρά...θυμάμαι να τον συναντώ πάντα στο δρόμο, με κάποια όμορφη κοπέλα στο πλάι του...πάντα θα κατέβαινε να με φιλήσει...πάντα με το χαμόγελο...πάντα γλυκός...πάντα λάτρης του ωραίου φύλου...ερωτευόταν πολύ και έντονα...και ήθελε πάντα να πηγαίνουμε σε ωραία κυριλέ μαγαζιά, με τα κορίτσια μας να τρώμε...ο Νικόλας ήταν κουβαρντάς, ανοιχτοχέρης, πάντα μαλώναμε για το ποιος θα πληρώσει...τον σεβόμουν...ήταν μεγαλύτερος λίγο από εμένα, όμως μετέπειτα γίναμε πολύ φίλοι...
θυμάμαι πόσο τρελαινόταν για το Bobo's στο κεφαλάρι (θυμούνται οι 40αρηδες...)
θυμάμαι, έχει κυριολεκτικά κολλήσει στον εγκέφαλό μου το γλυκό μειδίαμά του όταν με έβλεπε από μακρυά να έρχομαι με κανένα ωραίο κορίτσι..."πούστη...μου έλεγε..." και μου έπιανε το μάγουλο και με αγκάλιαζε σε ένδειξη αγάπης, συντροφικότητας, φιλίας...
ήταν αθεράπευτα ερωτευμένος με την ξαδέρφη μου την έλενα...και εγώ του έκανα πλάτες βέβαια...της έλεγα τα καλύτερα, δεν χρειαζόταν άλλωστε...ήταν συμμαθητές...όμως δεν τον ήθελε...αλλά εκεί ο Νικόλας...πάντα φίλος αληθινός με την έλενα, όχι σιγανοπαπαδιά, αλλά πάντα της εξέφραζε το θαυμασμό του, τα συναισθήματά του...γι' αυτο και η έλενα έβγαινε μαζί του και γίνανε και εξαιρετικοί φίλοι...είναι ψέμα ότι δεν μπορείς να γίνεις φίλος με μια γυναίκα...ακόμη και με μια γυναίκα που γουστάρεις τρελλά...πάντα το πίστευα αυτό...ο Νικόλας το επιβεβαίωσε...
τώρα ο Νικόλας έφυγε ξαφνικά...απρόοπτα...
είχα καιρό να τον δω...(έτσι δεν γίνεται γαμώτο πάντα...)
ρωτούσα για εκείνον τη μητέρα μου προχτές, επειδή βλέπει τη μητέρα του...ρωτούσα τί κάνει και έλεγα ότι τον πεθύμησα...γιατί με τις κωλοδουλειές, με τα χρόνια, με τις οικογένειες κλπ χάνεσαι...περνά ο χρόνος σαν νεράκι, ώσπου μια μέρα μια τέτοια είδηση σε ξυπνάει απότομα...
αλλά πλέον μένει μόνο η σκέψη...και οι εικόνες του μυαλού...
Καλή Αντάμωση Νικόλα μου!!!
Σε αγαπώ πολύ!!!